1′8 kg-ko behi txuleta, goialdekoa.
Oliba olio pixar bat
Gatza

Tradizioz parrillan erre izan dugu txuleta, egur-ikatzaren txingarretan, era horretan prestatuta erre gustu goxoa hartzen baitu haragiak, txingarrek ematen dioten gustua, hain zuzen ere. Baina honatx parrillarik ez dugunok txuleta erretzeko modurik egokiena: Giroko tenperaturan utziko dugu txuleta, ordu batzuetan, erre aurretik. Olio pixar bat berotuko dugu kazola zabal batean. Kea botatzen hasten denean, txuleta ipiniko dugu hartan, eta utzi egingo dugu gorritzen, su bizian. 4 minuturen buruan buelta emango diogu beste aldea gorri dadin, beste 4 minutuan. Sutatik atera eta pausatzen utziko dugu erretilu bero batean, 10 minutuan, aluminio-paperez estali ondoan. Kazola garbitu, beste olio pixar bat isuri eta su bizian ipiniko dugu ondoren. Olioa bero-bero dagoenean, txuleta ipiniko dugu hartan, beste minutu bat alde bakoitzetik, berriro karamelu bihurtu eta barnealdea bero dakion. Horren ostean, sartu egingo dugu labean, 180º-ko tenperaturan, beste 3 minutuan. Ohol baten gainean zatituko dugu: labaina batez haragia hezurretik bereizi, eta kendu egingo ditugu koipea eta erretako zatiak. Jan ahala zatituko dugu txuleta, zati lodietan, eta orduan emango diegu gatza puskei, ez lehenago. Hezurrari atxikitako haragia izaten da gozoena: argudio bikaina, alajaina, “eskuz” garbitzen segitzeko. Entsalada berdearekin aterako dugu mahaira.

Etiketak: Behikia

Istorio hau 2007 azaroa 12 egunean -etan argitaratua eta HARAGIAK, OKELAK ataletan sailkatua izan zen. Istorio honi gehituriko iruzkinen jarraipena RSS 2.0 jarioaren bitartez egin. Nahi baduzu, iruzkin bat idatzi dezakezu edo zure webgunetik trackback egin istorio honi.