1′8 kg-ko behi txuleta, goialdekoa
Oliba olio pixar bat
Gatza

Egur-ikatzaren hausberoak izaten dira haragia parrillan erretzeko txingarrik hoberenak, eta guztietatik, arte-ikatzak eramango luke, beharbada, Cannesko urrezko palma. Nolanahi ere, emaitza onak lor daitezke mahatsondoen aihenekin edo erretxin gutxiko zuhaitzen egurrarekin ere, probatzea da kontua. Eta jakina, esan beharrik ez dago harakin on bat behar dugula, haragirik onena ekar diezagun, gizen-zain askorekin. Giroko tenperaturan utziko dugu txuleta, ordu batzuetan, erre aurretik. Txingarrak kontsumitu eta gorri-gorri daudenean, jarriko dugu parrilla haien gainean, aurreko errekiaren hondarrak kentzeko zepilo edo paper pixka bat pasa ondoren. Oso su bizian ipiniko dugu txuleta, eta egiten utziko dugu ongi gorritu arte, minutu batzuetan. Kontu handiz ibili behar dugu ikatzen gainean eroriko diren koipe tantek sortutako garrek txuleta kiskali ez dezaten, garrekin jokatuko dugu, haiek saihestuz. Azkar-azkar buelta eman eta beste aldetik gorritzen utziko dugu. Horren ostean, txuleta gorritzeko momentuan baino urrunago ipiniko dugu parrilla, altuera handiagoan haragia erabat egin dadin, 5 bat minutuan, barnealdera beroa sar dakion beharreko denboran. Erretilu bero batean pausatzen utziko dugu gero, 2 bat minutuan, aluminio-paperez estali ondoan. Ohol baten gainean zatituko dugu: labaina batez haragia hezurretik bereizi, eta kendu egingo ditugu koipea eta erretako zatiak. Jan ahala zatituko dugu txuleta, zati lodietan, eta orduan emango diegu gatza puskei, ez lehenago. Hezurrari atxikitako haragia izaten da gozoena: argudio bikaina, alajaina, “eskuz” garbitzen segitzeko. Entsalada berde, piper, patata edo egokieran dugunarekin aterako dugu mahaira.

Etiketak: Behikia

Istorio hau 2007 azaroa 12 egunean -etan argitaratua eta HARAGIAK, OKELAK ataletan sailkatua izan zen. Istorio honi gehituriko iruzkinen jarraipena RSS 2.0 jarioaren bitartez egin. Nahi baduzu, iruzkin bat idatzi dezakezu edo zure webgunetik trackback egin istorio honi.