Hobe da hainbat barazki motako entsaladak egitea. Nahasketa horiek erakargarriak dira, horrela topo egiten baitugu hosto xume, sendo nahiz mamitsuekin, edo garratz, mikatz nahiz gozoekin.
Hor ditugu aukeratzeko, haritz-hosto delakoa, ohikoak edo kizkurrak, txikoriak, eskarolak, kukuluak, eta herrialde eta azoken arabera aldatzen diren beste mordo bat. Tenteak izan behar dute, eta hezeak. Zurtoinak, moztean, zurixka izan behar du, esnekara; hori baita freskotasunaren seinalea, eta buruak trinko-trinko egon behar du.
Kanonigoaren belarrak, kardaberatxoek eta berroek tenteak eta sendoak izan behar dituzte zurtoinak; mamitsuak eta hosto fresko eta osoak, horiek ere hezeak.
Letxugak garbitzeko, kendu kanpoaldeko hostoak eta zatitu buruak kontu handiz. Kimuak, berroak eta gisakoak, mutur eta zurtoinei hostoak kendu eta ur txorrotaren azpian garbitu, lur eta hondar arrastoak kentzeko. Gero, ur ugarian murgildu, bertara lehenago ozpin edo lixiba tanta batzuk botata, zokorik zailenetako zikinkeriak kentzeko behar adina denboraz. Xukatu eta saskitxo birakari batean edo zapi lehor-lehor batean paratu, eta astindu emeki soberako ura kentzeko.
Entsaladako barazkiak gordetzeko modurik hoberena zapi busti batean hozkailuaren ontzi baten barnean sartzea da.

Etiketak: Belarra, Berroa, Eskarola, Uraza

Istorio hau 2007 azaroa 12 egunean -etan argitaratua eta ENTSALADAK, TEKNIKA KONTUA ataletan sailkatua izan zen. Istorio honi gehituriko iruzkinen jarraipena RSS 2.0 jarioaren bitartez egin. Nahi baduzu, iruzkin bat idatzi dezakezu edo zure webgunetik trackback egin istorio honi.